*पहिला पाऊस..*
उमरगा/लोहारा प्रतिनिधी आदिनाथ भालेराव.
सकाळपासून
आभाळाने
गावाशी
अबोला धरला होता.
वारा
सारखा
कुणाची तरी वाट पाहत होता.
झाडांच्या पानांवर
एक विचित्र शांतता होती,
जणू
सगळा निसर्ग
श्वास रोखून
एखाद्या शब्दाची
प्रतीक्षा करत होता.
आणि
अचानक
आकाशाने
पहिलं अक्षर लिहिलं.
मग दुसरं.
मग तिसरं.
आणि क्षणार्धात
धरतीवर
पाण्याची
सुंदर हस्ताक्षरं
उमटू लागली.
कौलारू घरांनी
सर्वात आधी
तो आवाज ओळखला.
पत्र्यांनी
त्याचं गाणं उचलून धरलं.
अंगणातलं तुळशीवृंदावन
हसल्यासारखं दिसलं.
दारात
वर्षानुवर्षे पडून असलेली
एक जुनी चप्पल
पहिल्यांदाच
जिवंत वाटली.
कुठेतरी
एक चिमणी
भिजण्याचा निर्णय घेत होती.
एक लहान मुलगा
आईच्या ओरडण्याकडे
पूर्ण दुर्लक्ष करून
दोन्ही हातांनी
पाऊस पकडत होता.
शेताच्या बांधावर
उभा असलेला शेतकरी
ढगांकडे पाहत नव्हता.
तो
मातीकडे पाहत होता.
कारण
आकाश खोटं बोलू शकतं,
माती कधीच नाही.
पहिल्या थेंबाने
तिने
हलकेच
त्याच्या पायाला स्पर्श केला,
आणि
त्याच्या चेहऱ्यावर
उगवलेलं स्मित
हवामान खात्याच्या
अंदाजापेक्षा
अधिक खरं होतं.
रस्त्याच्या कडेला
वाळून गेलेलं गवत
अचानक
हिरवळीची
भाषा बोलू लागलं.
दगडांच्या कपारीत
लपून बसलेल्या
बियांना
कुणीही हाक मारली नव्हती,
तरी
त्यांनी
जगण्याची तयारी
सुरू केली.
संध्याकाळ झाली,
ढग
हळूहळू
दूर निघून गेले.
गावभर
ओल्या मातीचा वास
धुरासारखा
तरंगत राहिला.
रात्र झाली,
आणि
आकाशात
पुन्हा तारे दिसू लागले.
पण
त्या रात्री
गावातला
एकही तारा
आकाशात नव्हता.
तो
प्रत्येकाच्या डोळ्यात होता.
पहिला पाऊस
जमिनीवर
फक्त पाणी आणत नाही.
तो
माणसाच्या आत
पुन्हा एकदा
उद्याचा
विश्वास उगवून जातो.
© ऍड. शीतल शामराव चव्हाण
(मो. 9921657346)
